ஆவணம்

மதுப்புட்டிகள் கவிழ்ந்து கிடக்கின்றன!

2012-01-15T07:38:00.000-08:00

மதுக்குடிக்க ஆரம்பித்து 10 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. சாராயம் குடிப்போம் சந்தோசமாய் இருப்போம்! என்றுதான் நாங்கள் மதுக்கோப்பைகளைத் தட்டுவோம். செந்திலுடன் சரக்கடித்தால் பெரியார் சொன்னத எவன் புரிஞ்சிக்கிறான்? என்ற வசனம் இல்லாமல் முடிவதில்லை. கனகு! நம்ம வாழ்க்கைய நாமதான் பார்த்துக்கனும்! என்ற வசனமின்றி முடித்ததில்லை சுரேஷ். எனக்கு ஊற்றி கொடுத்து விட்டு, நான் குடிப்பதை பெருமிதத்துடன் பார்க்கும் சித்தப்பா! முடிவில் குழந்தையாகி சண்டையிடுவதுண்டு அல்லது அழுவதுண்டு. முதல்முறை குடித்து விட்டு பேராசிரியர் பத்மநாபன் நான் போதையாவா இருக்கேன் கனகு! எனக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். இப்படி மது + நான்+ மற்றவர்கள் என்ற கூட்டணி என்றுமே வெற்றிக்கூட்டணியாகவே இருந்திருக்கிறது.

பொதுவாக மதுவிருந்தில் கொள்கைகளுக்கும், சினிமாவிற்கும் 50-50 சதவீதம் அனுமதியுண்டு. கொள்கை பேசும்போது யார் வார்த்தை வழியாவது பெரியார் தாடியை நீவிக்கொண்டு எப்படியும் நுழைந்து விடுவார். பெரியார் சொல்லித் தொலச்சத படிச்சுத் தொலச்சுட்டோம் என்ன பன்றது இப்படித்தான் கொள்கையோட வாழனும். பெரியார் தி.க சார்புல குடியரசு இதழ் தொகுப்பு போடறாங்க பதிவு செய்துட்டேன் மாப்ள! என்று தொடங்குவார் செந்தில். மக்கள்ட்ட போயி கேளு மார்க்ஸ்-னா ஏதோ ஒரு யூனியன் லீடர்னு சொல்லுவான். மார்க்ஸ் சர்வ உலகத்துக்குமான மேதைன்னு யாருக்கு தெரியுது. மார்க்ஸியம்கிறது ஒரு இயற்கைத் தத்துவம் அதை யாரும் தவிர்க்க முடியாது என்று செந்தில் பேசத்தொடங்கினால் நாளையே புரட்சி வெடித்து விடும்போல் இருக்கும். முதலாளிகள் தங்களுக்கான சவப்பெட்டிகளை தானே செய்து கொண்டு, அதன் உள்ளே போய் படுத்து கொள்வார்கள் என்று மார்க்ஸ் அப்ப சொன்னது இப்ப சரியா இருக்குது. அமெரிக்காவிலயும், ஐரோப்பாவிலயும் என்ன நடக்குது? மார்க்ஸ் சொன்னமாதிரிதானே நடக்குது? என்று செந்தில் கேட்கிற கேள்விக்கும், சொல்கிற கருத்துக்கும் என்றுமே பதிலோ, மாற்றுக் கருத்தோ இருந்தது இல்லை.

அப்படியே மார்க்ஸிடமிருந்து பேச்சு சினிமா பக்கம் திரும்பும். உள்ளூர் சினிமாவிலிருந்து உலக சினிமா வரைக்கும் போகும் பேச்சு. ஒரு ஷாட்ல மெரட்டிட்டான் கனகு என்று தொடங்குவார் சுரேஷ். seven samurai பாதிப்பு மிஷ்கினோட எல்லா படங்கள்ளயும் இருக்கு என்பார் ஆனந்த். தன்னோட எல்லா படங்கள்ளேயும் அன்பை மட்டும்தான் போதிச்சார் அகிரா குரசேவா என்று என்பங்கிற்கு நான் கொளுத்திப் போடுவேன். அப்படியே யார் யாரோ வருவார்கள் vittoria de sica, ritwik ghatak, Andrzej Wajda, francois truffaut இப்படி ஜாம்பவான்கள் எல்லாம் சர்வசாதாரணமாக வந்து போவார்கள். Andrzej Wajda மாதிரி தமிழ்ல ஒரு political story பண்ணனும். அதுமட்டுமில்ல செமத்தையான political satire ஒன்னும் பண்ணனும்.... அந்தப்படம் மூலமா அரசியல்வாதிங்களோட டவுசரக் கழட்டனும்னு முடிவெடுப்போம்.

மது அருந்தும்போது தமிழ் பேராசிரியர் பத்மநாபன் இருந்தால் கொஞ்சம் இலக்கியத்திற்கும் நேரம் ஒதுக்கப்படும். சங்கப்பாடல் தொடங்கி நவீன இலக்கியம் வரை அலசி ஆராயபப்டும். உச்சி வெயிலில் பாறையில் வைக்கப்பட்ட வெண்ணெய் உருகுவதை சொல்லமுடியாத ஊமையைப் போல் தான் இருப்பதாக தலைவி கூறும் அகநானூற்றுப் பாடலை பத்மநாபன் பாடத் தொடங்கினால், நாங்களும் காதலில் உருகுவோம். புதுமைப்பித்தன் இருமிச் செத்தது முதல் ஆத்மநாம் தற்கொலை வரை நீளும் இலக்கிய விவாதம். தத்துவங்கள் பக்கமும் போவதுண்டு. நீட்சே, கெஹல், எக்ஸ்டென்சியலிசம் என்று எங்கேயோ செல்லும். மனிதன் இது அல்லது அது என ஏதாவது ஒரு முடிவெடுக்கவேண்டிய துன்பமான நிலையிலே இருக்கிறான் என்று பத்மநாபன் சொல்லும்போது எல்லோரும் அவரவர் வாழ்க்கைக்குள் சென்று இருப்போம்.

நண்பர் யாசர் உடன் சரக்கடிக்கும்போது வேறொரு உலகம் தெரியும். BBC, tim sebastin. noam chomsky, p.sainath, karan thapar என நீளும் மீடியா கனவுகள் இறுதியில் கருகி விழும். நாம இங்க இருக்க கூடாதடா! நாம மக்கள நேசிக்கக் கூடாதடா! நமக்கு இப்போ எங்கேயும் role இல்லடா! நீ மாட்டு டாக்டராவே போயிடுடா! என்ற வருத்தத்துடன் முடிப்பார். இப்படி மதுக்கோப்பையுடன் உலகை அலசும் இரவுகள் பல கடந்து போய்விட்டன. எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டு வெடித்துச் சிதறாமல் மதுப்புட்டிகள் கவிழ்ந்து கிடக்கின்றன.

வ - குவாட்டர் கட்டிங் எனக்கு பிடித்திருந்தது ஏன்?

2010-12-24T19:13:00.000-08:00

குவாட்டர் கட்டிங் என்ற பெயருக்கு ஏற்ற படம். படத்தின் டிரெய்லர் பார்த்ததில் இருந்து படம் என்று வெளியாகும் என்ற ஆர்வம் மனதில் இருந்தது. பிரெஞ்சு படங்களைப் போன்று மிக எள்ளலான தொணியில் இருந்ததே இதற்கு காரணம். அதன்பிறகு வந்த மீதி டிரெய்லர்களையும் பார்த்த பிறகு கொள்ளாத ஆர்வம் மனதில் கொளுந்துவிட்டு எறிந்து கொண்டிருந்தது. முதல் நாள் முதல் ஷோ பார்த்த பிறகுதான் ஆர்வம் அடங்கியது. படம் எதிர்பார்த்தபடி ரகளையாகவே இருந்தது. hangover, daytime drinking போன்ற படங்களைப் போன்று இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் நுழைந்தேன். படம் ஏமாற்றவில்லை.

துபாய் செல்வதற்காக சென்னை வந்திறங்குகிற சுந்தர்ராஜன் என்கிற சுரா. தனது வருங்கால மச்சான் மார்த்தாண்டத்துடன் சேர்ந்து இரவு முழுவதும் ஒரு குவாட்டரைத் தேடி சென்னையில் அலைவதுதான் படத்தின் ஒன் லைன்.

தமிழர்கள் என்றுமே சந்தோசங்களை ஒருவித குற்ற உணர்வுடன்தான் அனுபவிப்பார்கள். அதில் மதுவும் ஒன்று. அப்படிப்பட்ட மதுவை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு கதையை உருவாக்குவதற்கு மிகப்பெரிய தைரியம் வேண்டும். அதற்காக இயக்குநர்களுக்கு ஒரு கட்டிங்கே கொடுக்கலாம்.

சுற்றிலும் இடை சிறுத்த வெளுத்த பெண்களின் ஆட்டம், கைகளில் மதுபாட்டிலுடன் துபாய் ஷேக் ஆகும் கனவுடன் இருக்கும் சுராவிற்கு அதிர்ச்சி தகவலாய் தெரிய வருகிறது துபாயில் இருக்கும் கட்டுப்பாடுகள். எனவே இங்கு கடைசியாய் ஒரு குவார்ட்டர் அடித்துவிட்டு விமானம் ஏறுவது என்ற முடிவுடன் கடையைத் தேடுகிறார்கள்.

தேர்தல் என்பதால் டாஸ்மாக் விடுமுறை. பிளாக்கில் வாங்க அலைகிறார்கள் அப்போது அவர்கள் சந்திக்கும் விசித்திர மனிதர்கள், விநோத சிக்கல்கள் என காட்சிப்படுத்தி கலக்கியிருக்கிறார்கள். பலவித போராட்டங்களுக்கு பிறகு குவா ட்டரோ? கட்டிங்கோ கிடைத்ததா? என்பதுதான் கிளைமாக்ஸ்.

மாட்டு டாக்டர் மார்த்தாண்டமும், சுராவும் படம் முழுக்க கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிறார்கள். காசிமேடு கருவாட்டுக் கடைக்காரர், வாகனங்களை கொளுத்தும் தீச்குச்சி ஆறுமுகம், சப் இன்ஸ்பெக்டர் சிங்காரி, சுயேட்சை வேட்பாளர், மார்த்தாண்டத்தின் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் மக்கு மாணவி சரோ (லேகா வாசிங்டன்), சூதாட்ட கிளப் நடத்தும் பிரின்ஸ் அவனது அப்பா கிங்ஸ் (இரண்டு பாத்திரங்களும் ஜான்விஜய்) போன்றவர்கள் திரைக்கதையை நகர்த்துகிறார்கள்.

படம் பலருக்கும் பிடிக்கவில்லை.. பயங்கர flop என்று சொல்கிறார்கள். எனினும் எனக்கு இந்தப்படம் மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதற்கான காரணங்கள் இதோ...

1. கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு வரும் அப்பாவி நாயகன், இங்குள்ள ரவுடிகளுக்கு சவால் விட்டு, நான்கு பக்க வசனம் பேசி நமது காதைக் கிழித்து தொங்கப்போட... நாம எப்படா? தியேட்டரில் இருந்து வெளியேறுவோம் என்ற சூழலில் சுபம் போடும் வழக்கமான கதையைத் தவிர்த்தது.
2. இரவு 9.30 மணியிலிருந்து 10 மணிவரை டாஸ்மாக் அருகில் சென்றால் தெரியும். அபிமன்யூவே வந்தாலும் அந்த சக்கர வியூகத்தை உடைத்து உள்ளே நுழைய முடியாது. அந்தளவிற்கு கூட்டம் நெரியும. அப்போது ஒரு குடிமகனுக்கு ஏற்படும் தவிப்பை நீட்டி முழக்கி கதையாக்கியிருப்பதற்காக.

3. படத்தின் ஒளிப்பதிவு அருமை. கதை இரவில் நடக்கும் படத்தில் கண்களுக்கு சலிப்பில்லாமல் அருமையான இருளும், ஒளியும் கலந்த ஒளிப்பதிவைத் தந்த தற்காக. படம் முழுவதும் கலை இயக்குநரும் மிகவும் வண்ணமயமான பின்னணியைத் தந்திருக்கிறார். இது மிகவும் சவாலான பணி என்றுதான் நினைக்கிறேன். என்னைவிட கூடுதலாக சினிமா அறிந்தவர்கள் விளக்கினால் சந்தோசப்படுவேன்.
4 . கண்கள் வழியோ அல்லது புறக்கடை வழியோ எப்படியாவது நுழைந்து விடும் காதல் காட்சிகள் இல்லாமல் இருந்ததற்கு. சென்னைக்கு வரும் நாயகன் இங்குள்ள பெண்ணை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றி, துபாய் செல்லாமல் தங்கி விடுவதுதானே தமிழ் திரைப்பட மரபு. அதை உடைத்ததற்காக.

5 . படத்தின் பாடல்களும் எனக்கு மிகவும் படித்திருந்தது. குவாட்டரு! குவாட்டரு! என்ற பாடல் உற்சாக பானம்போல் இருந்தது. லேகா பாடும் மெலோடி கட்டிங் அடித்துவிட்டு அறைக்கு ஆளில்லா சாலையில் திரும்பும்போது ஏற்படும் உணர்வைப் போன்று மென்மையாக இருந்தது. கடைசிப்பாடல் சரியான குத்து.. அதன் வரிகளும் அசத்தல்.
6 . படத்தின் வசனங்கள் ஸ்டிரிக்ட்டாக காமெடி செய்தன. அதுவும் குவாட்டர் அடித்தே தீர வேண்டும் என்பதற்காக சிவா பேசும் வசனம்... என்னமா யோசிக்கிறாய்ங்கப்பா? என எண்ண வைத்தது. சிவா சரணின் மூக்கை உடைக்கும் வசனங்கள் நிஜமாலுமே குபீர் சிரிப்பை வரவழைத்தன.
7 . மாட்டு டாக்டரான சரணை மக்காக காட்டாமல், புத்திசாலியாக காட்டியதற்காக... அதுவும் சீட்டாட்டத்தில் கில்லாடியாக காட்டியது எனக்கெல்லாம் தனிப்பட்ட வித த்தில் பெருமை. தமிழ் சினிமாவில் தமிழ் வாத்தியாரையும், மாட்டு டாக்டரையும் கேவலமாகத்தான் சித்தரிப்பார்கள். அந்த கட்டுப்பெட்டித் தனத்தை உடைத்ததற்காக.

ஆக இதுபோன்ற காரணங்களால் குவாட்டர் கட்டிங் எனக்கு பிடித்திருந்தது. படம் சரியாக போகாததற்கு காரணம் nativity இல்லாததுதான். தமிழ்நாட்டு குடிமகன்கள் ஒருமுறை பார்த்திருந்தால் கூட படம் வசூலை குவித்திருக்கும். என்ன செய்வது எல்லாம் காலத்தின் கோலம்!

ஷகிலாவுக்கு ஏன் விருதுகள் அளிக்கக் கூடாது?

2010-11-30T07:56:00.000-08:00

சாப்பாட்டை மறைத்து வைத்து சாப்பிடுவோம்.... ஆனால் நடுத்தெருவில் மலம் கழிப்போம்... இதுதான் நமது பொதுவான குணநலனாக இருந்து வருகிறது. அதன் ஒரு பகுதிதான் தற்போது ஷகிலாவைக் கேவலப்படுத்தும் தமிழ் திரைப்படங்கள் வடிவில் வந்துகொண்டிருக்கிறது. தூள் என்ற படத்தில் ஆரம்பித்து, ஜெயம் போன்ற படங்களைத் தொடர்ந்து தற்போது பாஸ் என்கிற பாஸ்கரன் வரை நிறையப்படங்களில் ஷகிலாவை மிகவும் கேவலமாக, இரட்டை அர்த்த பாணியில் கதாபாத்திரமாக உருவகித்து வருகிறார்கள். இது மல்லாக்க படுத்துக் கொண்டு மேல்நோக்கி எச்சில் துப்புவதற்கு சமமானது.

நாம் மிகவும் மரியாதையாக வைத்து போற்ற வேண்டிய நடிகைகளில் முதன்மையானவர் ஷகிலா. காமப் பெருங்கிணற்றில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த பலருக்கும் ஆறுதல் அளித்தவர் ஷகிலா. மற்ற நடிகைகள் தொப்புளைக் காட்டி, மார்பு கச்சையை சிறிதாக்கி நமது கற்பனையைத் தூண்டி வெறியேற்றனார்கள். ஷகிலா இது அவ்வளவுதான் என நம்மை சாந்தப்படுத்தினார். எனவே ஷகிலாதான் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்.

ஒரு B-grade படத்தில் நடிப்பது மிகவும் சிரமமான விஷயம். கண்ட இடத்தில் கை வைப்பார்கள், continuity, re recording. lighting போன்ற இன்ன பிற இத்யாதிகளும் உண்டு. பணத்திற்காக வேறு வழியின்றி நடித்தவர்களுள் ஷகிலாவும் ஒருவர். அவரைப் பாராட்டாவிட்டாலும் பரவாயில்லை... கேவலப்படுத்தமால் நல்ல கதா பாத்திரங்களையாவது அளிக்கலாம். ஒரு ஆணின் மன நிலையில் இருந்துதான் ஷகிலாவை கேவலப்படுத்தும் இதுபோன்ற பாத்திரங்களை வடிவமைக்கிறார்கள்.
ஷகிலா வரும் காட்சிகள் பெண்களுக்கு வெறுப்பையும் , ஆண்களுக்கு எள்ளல் உணர் வையும் ஏற்படுத்துகின்றன. இதுமிகவும் தவறான மனநிலை. ஒரு காலத்தில் மோகன்லால், மம்முட்டி படங்களை காலி செய்த பெருமை ஷகிலாவிற்கு உண்டு. இதன் உள் அர்த்தம் என்னவென்றால் பெரும்பான்மையானவர்கள் விரும்பி பார்த்தார்கள் என்பதுதான்.

எனது கல்லூரிக் காலங்களில் சனிக்கிழமையன்று இரவு ஷகிலா படம் பார்க்க கூட்டம் அலைமோதும். சூர்யா டி.வி.யில் வரும் ஷகிலா படமா, zee MGM-ல் வரும் ஆங்கிலப் படங்களா? என்ற பிரச்சினையே எழுந்த்துண்டு. ஷகிலாவின் ரசிகர்கள் மோதலுக்கே கூட தயாராக இருந்தார்கள். அரசின் மிரட்டலுக்கு பயந்து தற்போது ஷகிலா b-grade படங்களில் நடிப்பதில்லை. என்றாலும் என்னைப் பொருத்தவரை அவர் ஒரு legend. எனவே அவரை கேவலப்படுத்துவதை என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
தன்னை கேவலப்படுத்தும் கதாபாத்திரங்களில் நடிப்பதை ஷகிலா அவர்கள் தவிர்க்க வேண்டும். ஷகிலா படங்களை பார்த்து ரசித்திராதவர்கள் மட்டும் அவரைக் கேவலப்படுத்தும் காட்சிகளுக்கு சிரிக்கலாம் என்றால், அது அடுத்தவன் மனைவியை மனதில் நினைத்திராதவர்கள் மட்டும் விபச்சாரியை நோக்கி கல்லெறியலாம் என்று ஏசுநாதர் கூறியதற்கு ஒப்பானதாக இருக்கும்.

நந்தலாலா - ஏற்கனவே மிரண்டிருக்கும் பிரபல நடிகர்களை மேலும் மிரள வைக்கும்!

2010-11-26T11:41:00.000-08:00

தமிழ்படங்களைப் பார்த்து வெறுத்துப் போய் எங்கடா film festival போடுவாங்க? போய்ப்பார்க்கலாம் என்றிருந்த என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அட! நம்ம மொழியிலும் இப்படி ஒருப்படம் என பெருமைப்பட வைத்துள்ளது நந்தலாலா .

உலகில் உறவுகள் என்பது ரத்த சொந்தங்கள் மட்டுமல்ல... சகமனிதர்களும்தான் என்பதை ஒரு சிறுவன் உணர்வதுதான் படத்தின் ஒன்லைன். அம்மா என்ற உற வைப்பற்றிய ஏக்கத்துடன் கண்தெரியாத பாட்டியுடன் வசிக்கும் சிறுவன் அகிலேஷ். அம்மாவிடம் இருந்து வரும் கடிதமும், பணமும் மட்டுமே அம்மாவைப்பற்றிய அவனது அறிதலாக இருக்கிறது. ஒருநாள் அம்மாவைத் தேடி பயணம் செய்கிறான். அப்போது அவன் ஏதேச்சையாக மனநல மருத்துவமனையில் இருந்து தப்பி வந்த மிஷ்கினைச் சந்திக்கிறான். மிஷ்கினுக்கு தன்னை மனநல மருத்துவமனையில் சேர்த்த அம்மாவைத் தேடிப்பார்த்து நான்கு அறை கொடுக்க வேண்டும் என்பது ஆசை. அகிலேஷுக்கு அம்மாப் பார்த்து ஒரு முத்தம் கொடுத்து திரும்ப வேண்டும் என்பது ஆசை. இருவரும் இணைந்து அம்மாக்களைத்தேடி பயணிப்பதுதான் மீதிப்படம்.

பயணம் என்கிற கதைக்களமே கதையில் சுவாரசியமான மனிதர்களைக் கொண்டு வந்து விடுகிறது. வாழ்க்கையில் இலக்குகளை விட இலக்கை நோக்கிய பயணம்தான் மிகவும் சுவாரசியமானது. சிறுவனிடம் திருடுபவன், ஆங்கிலம் புரியாத போலீஷ்காரர், ஒரு கால் சூம்பிப்போனவர், டிராக்டரில் வந்து உதவும் பள்ளி மாணவி, அடித்து உதைத்து பிறகு அன்பு செலுத்தும் லாரி ஓட்டுனர், வயிற்றுக்காக உடலை விற்கும் விபச்சாரி என விதவிதமான பாத்திரங்களை தாண்டி சென்று இறுதியில் தத்தமது அம்மாக்களை சந்தித்தார்களா? என்பதுதான் படத்தின் திரைக்கதையாக இருக்கிறது.

கதாப்பாத்திரங்களின் characterization முதல் அனைத்திலும் கவனம் செலுத்தியிருக்கும் மிஷ்கின் தமிழ் சினிமாவின் மிச்சிறந்த இயக்குநர்களின் வரிசையில் காலாகாலத்திற்கும் சேர்ந்து விட்டார். பல நடிகர்களிடம் கதை சொல்லி யாரும் நடிக்க முன்வராததால் தானே நடித்திருக்கிறார். ஏற்கனவே கையைக் காலை ஆட்டி, பறந்து பறந்து உதைத்து, ஐந்து பக்க வசனம் பேசி, எதிர்கால முதல்வர் நாற்காலியைக் குறிவைத்திருக்கும் நடிகர்கள் தங்களின் படங்களை புறங்கையில் தள்ளி விட்டு, மைனா போன்ற படங்களை மக்கள் விரும்பி பார்ப்ப்தைக் கண்டு கிலியில் இருக்க, அவர்களின் வயிற்றில் மேலும் புளியைக் கரைத்துள்ளது இந்தப்படம்.

பின்னணி இசையில்லாமல் opening title card போடுவதில் இருந்து end title card வரை அனைத்துவிதமான பார்முலாக்களையும் உடைத்திருக்கிறார்கள். மிஷ்கினும், சிறுவனும் படம் முழுக்க ஒரே ஒரு உடையில்தான் வருகிறார்கள். சிலப் பாத்திரங்களுக்கு வசனமே கிடையாது. படத்தின் மொழி இருக்கிறதே! அவ்வளவு சிறப்பாக உள்ளது. காட்சி ஊடகம் என்பதால் காட்சிகளின் மூலமும், கதாபாத்திரங்களின் முகபாவனைகளின் மூலமே கதை சொல்லி இருக்கிறார்கள். படத்தின் கேமரா கவிதை எல்லாம் பாடவில்லை... காட்சிகளை காட்சிகளாகவே அளித்துள்ளது. கேமராவின் கோணங்களும், பின்னணி இசையும் மட்டுமே பல இடங்களில் கதை சொல்கின்றன. சில காட்சிகளில் பின்னணி இசையும் கிடையாது. விப்ச்சாரியாக நடித்திருக்கும் ஸ்னிக்தா, மழைநாள் இரவில் தனது சோகக்கதையை சொல்லும்போது கேமரா wide shot-ல் இருந்து கொஞ்சம் சொஞ்சமாக நகர்ந்து இறுதியில் close up-ல் நிற்கிறது. அந்தக்காட்சியில் நாமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருகி விடுவோம். நிறைய காட்சிகளில் கால்கள் மட்டும்தான் இருக்கின்றன. இன்னும் சில காட்சிகளில் பாதி உருவம்தான் தெரியும்படி கேமரா கோணங்களை வைத்திருக்கிறார்கள். பல காட்சிகள் முக பாவனைகளுக்கு close up shot என்றால் சில காட்சிகளில் உடல் இசைவுகளை காட்ட mid shot வைத்துள்ளார்கள். அதுவும் சில காட்சிகளில் கதாபாத்திரங்களின் பின்புறத்தில் கேமராவை வைத்து படமாக்கியிருப்பதும், அதற்கு மக்களிடம் கிடைக்கும் கைத்தட்டலும் இயக்குநரின் முயற்சிக்கு மரியாதை சேர்க்கிறது.

சில இடங்களில் பின்னணி இசையும் இல்லாமல், வசனமும் இல்லாமல் வெறும் கேமரா மட்டுமே கதை சொல்கிறது. படத்தில் குறைவாக வரும் வசனங்கள் மிகவும் யதார்த்தம். படத்தில் பிரம்மாண்டமான செட்டுகள் இல்லை... நாம் பயணங்களின் போது கடக்கும் சாதாரண சிதிலமடைந்த வீடுகளும், கடைகளும்தான் படத்தில் வருகின்றன. அதை தத்ரூபமாக வடிவமைத்திருக்கிறார்கள். ஸ்நிக்தா விபச்சாரியாக அறிமுகமாகும் காட்சி ஒன்றே தமிழ் சினிமாவின் வழக்கமான கட்டுப்பெட்டி சூத்திரங்களை உடைத்து காலில் போட்டு மிதிக்கிறது. இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.

நான் சொல்வதை வைத்து ஆஹா! இது ஏதோ விருதுக்கு எடுக்கப்பட்ட்ட படம் போல, நான்கைந்து கைக்குட்டைகளை கண்கள் நனைத்து விடும் என நினைத்து விடாதீர்கள். படம் முழுக்க கதையுடன் இணைந்து விலா எழும்புகளை நோகச் செய்யும் காமெடி உள்ளது.

ஒருகாட்சியில் இளநீர் திருடிக் கொண்டு ஓடும் மிஷ்கினையும், சிறுவனையும் அரிவாளைத் தூக்கிக்கொண்டு விரட்டுகிறார் இளநீர்க்கடைக்காரர். திருடிய இருவரும் ஓடமுடியாமல் களைத்து விழ, அரிவாளைத்தூக்கிக் கொண்டு ஓடி வந்தவரும் களைத்து கீழே விழும் காட்சியில் உம்மணாம்மூஞ்சி நரசிம்மராவாக இருந்தாலும் கூட தன்னையறியாமல் சிரித்து விடுவார். இதைப்போன்ற டைரக்டர் டச் என்று சொல்லக் கூடிய காட்சிகள் படம் முழுவதும் இருக்கின்றன.

படத்தொகுப்பிலும் தாம்தூம் என்பது இல்லை. ஒருகாட்சியில் இருந்து இன்னொரு காட்சி மயிலிறகு பறப்பது போல மென்மையாக நகர்கிறது. படத்தில் இரண்டு பாடல்கள்தான்.. அவை தேவையான இடத்தில் மட்டுமே வருகின்றன. அன்பைப் போதிக்கும் முதல் பாடல் அம்மாவின் பெருமையைப் பேசுவது இரண்டாவது பாடல். இரண்டாவது பாடல் இளையராஜாவின் குரலில் தொடங்கும்போது மனம் கனத்துப்போகிறது.

திரைப்படத்தின் முக்கிய அம்சமே படம் பார்த்த அனுபவத்தை அப்படியே எழுத்தில் வடிக்க முடியாது என்பதுதான். எனவே படம் பார்த்தால் நான் எழுதியுள்ளதைப் போன்று இன்னும் ஏராளமான விஷயங்கள் உங்களுக்கும் புலப்படும்.

படத்தின் மூலக்கதை central station போன்ற பிறமொழிப் படங்களின் தழுவல்தான் என்றாலும், அதையும் மீறி தூக்கி வைத்து பாராட்டப்பட வேண்டிய படம். படத்தில் பயணத்திற்கான சரியான logic இல்லை. எங்கு செல்கிறார்கள்? எதைக்கடந்து செல்கிறார்கள் என்ற தெளிவு இல்லை. எனினும் அது படத்தை ரசிக்க தடைப்போடவில்லை. தமிழ் ரசிகர்களுக்கு பிடித்தமான ஒரு அதிரச்சி தரும் சம்பவத்துடன் படம் முடிவதும் என்னைப் பொருத்தவரை ஒரு நெருடல்.

அகிரா குராசேவாவின் படங்கள் அன்பை மட்டுமே போதித்தன. அதை அவரே பலமுறை கூறியுள்ளார். அதைப்போன்று இந்தப்படமும் அன்பை மட்டுமே போதிக்கிறது. இந்தப்படத்தை பார்த்து உச்சுக் கொட்டி பிறகு மறந்து விடுவதை விட... நம்மை சுற்றி இருக்கும் மனிதர்களை போட்டியாக கருதாமல், அன்பாக பழகுவதுதான் இந்தப்படத்திற்கு நாம் செய்யும் மரியாதையாக இருக்கும்.

காஷ்மீர்

2010-09-17T08:32:00.000-07:00

காஷ்மீர் மக்களுக்கு அவர்கள் விரும்புகிற சுதந்திரத்தை அளிக்க வேண்டும். so called இந்திய அரசும், இந்திய ஊடகங்களும் தங்களது விருப்பத்தை அவர்கள் மீது திணிக்கக் கூடாது. 1960 களில் அல்ஜீரிய விடுதலைப் போராளிகளை பிரெஞ்சு ராணுவம் அடக்கிய பிறகு தீடீரென ஒருநாள் தெருவில் கூடி கலகம் செய்து விடுதலைப் பெற்ற அல்ஜூரிய மக்களுக்கு இணையாக இருக்கிறது, காஷ்மீரிகளின் போராட்டம். மீண்டும் பழையபடி சேர்ந்திருத்தலின் தத்துவத்தை போதிக்காமல் இருப்பது நன்று.

நேப்பியர் பாலத்தில் கழுதையொன்று தனியே நடந்து கொண்டிருக்கிறது!

2010-09-15T08:50:00.000-07:00

இப்படியொரு குறுந்தகவல் வந்தது உன்னிடமிருந்து
அகிரா குரசேவாவின் dreams படத்தில் வான்காவின் ஓவியம் உயிர்பெறும் காட்சியைப் போன்று எனது மனக்கண்ணில் விரிந்தது அந்தக்காட்சி....
துணையெழுத்தில் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் சென்னையில் கழுதையைத் தேடி மகனுடன் பயணித்ததைப் படித்ததில் இருந்து, உனக்கு கழுதைகளின் மேல் ஆர்வம் அதிகரித்துவிட்டது...

இதேவாரத்தில் இந்த குறுந்தகவலை இரண்டாவது முறையாக அனுப்பி விட்டாய்...
உத்தமர் காந்தி சாலையில் கழுதை தனித்து நடப்பது உனக்கு பரிதாப உணர்வை தோற்றுவிக்கிறது. ஆனால் ஒரு கழுதை மட்டும் எப்படி இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது என்ற எரிச்சல் நகரத்துவாசிகளுக்கு ஏற்படும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது.... எஸ்.ராமகிருஷ்ணுணக்கு தகவல் சொன்னால் அடுத்தமுறை தொடர் எழுதும்போது உன்னையும், கழுதையையும் பதிவு செய்யும் வாய்ப்பாவது கிடைக்கும்....

நகரத்து முதலைகளுடன் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கும் எனது மனம் இரண்டாவது முறை வந்த குறுந்தகவலுக்கு எரிச்சல் கொண்டு உன்னை கடிந்து பதிலனுப்பியது...
அந்த நொடியில் மழையில் நனைந்த குருடனின் ஓவியத்தைப் போல் கரைந்து அழிந்தது அந்தக்காட்சிக்கான மனப் பிம்பமும், நமது உறவின் மென்மையான பகிர்தலும்....

இடம்பெயர முடியாத பறவை அல்லது புதுமைப்பித்தனின் பாடம்!

2010-09-15T08:11:00.000-07:00

கழுகுகளால் காயம்படும்போது
எழுத்தாளனாகி விடலாம்
என்ற வைராக்கியம் வேர்விடுகிறது
'இருமிச்செத்தான் புதுமைப்பித்தன்'
என்ற உண்மை உறைக்க
கை அனிச்சையாக
தொண்டையைத் தடவிப்பார்க்கிறது...

அண்ணாவி வாத்தியாரும் சுவாரசிய குறிப்பேடும்!

2010-09-05T09:45:00.000-07:00

        அண்ணாவி வாத்தியாருக்கு பல பட்டப்பெயர்கள் இருந்தது. அதில் ஒன்றுதான் சீத்தலைச்சாத்தனார் என்ற பெயர். எப்போதும் தன்னுடன் ஒரு குறிப்பேட்டை வைத்திருக்கும் அவர், சுவையான தகவல்கள் மற்றும் ஆச்சர்ய சம்பவங்களை அதில் குறித்துக் கொள்வார். அதற்கும் சீத்தலை சாத்தனாருக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்ற கேள்வி எழுந்தால்...? சுவையான தகவல்களை குறிக்கும்போதும், ஞாபக மறதி ஏற்படும்போதும் கையில் இருக்கும் பேனாவினால் பின்னந்தலையை பதம் பார்ப்பது அவரது வழக்கம். எழுத்தாணியால் பின்னந்தலையில் குத்தி எழுதியதால் தலையில் சீல்பிடித்த சங்ககாலப் புலவர் சீத்தலைச்சாத்தனாரின் பெயரில்தான் அவர் அறியப்பட்டார். கோழியில் இருந்து முட்டை வந்ததா? முட்டையில் இருந்து கோழி வந்ததா? என்பது போன்ற அரிய கேள்விகளுக்கு அவரது குறிப்பேட்டில் எப்போதுமே இடம் உண்டு.

      அவரது குறிப்பேட்டில் சில சமயமும், அவரது இதயத்தில் எப்போதுமே எனக்கு இடம் இருந்தது. கொஞ்சம் சுட்டியாகவும், கொஞ்சம் குறும்பாகவும் இருந்து, நன்றாக படிக்கும் (!?) ஆரம்பக்கல்வி சிறுவர்களை வாத்தியார்களுக்கு பிடிக்கும் என்ற பொது விதி... அப்போது எனக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. என்னுடைய அப்பா அதே பள்ளியில் சத்துணவு அமைப்பாளராக வேலை செய்ததால், அண்ணாவிக்கும், அப்பாவிற்கும் ஒரு நட்பு அடிப்படையிலான உறவு இருந்தது. 'இவன் எப்ப பார்த்தாலும் விளையாட்டிலேயே குறியா இருக்கான்... காலைக் கூட கழுவாம புழுதியோட படுத்து தூங்கிடுறான்... சரியா குளிக்க மாட்டேங்கறான்... வாரத்துக்கு மூனு நாள்தான் பல் வெளக்குறான்...நாலு சாத்து சாத்துங்க' என்ற முறையிடல் அப்பாவிடம் இருந்து வழக்கமாக வரும் ஒன்று. அதற்கு அண்ணாவியின் பதில் என்ன தெரியுமா? "அடப்போயா! எல்லாம் அவனுக்கு தெரியும் சும்மா மெரட்டாத? நீ வேணும்னா எங்க வீட்டுக்கு வந்துடுரியா?" என்று என்னைக் கேட்பார்.
இதை அவர் சொல்லும்போது நான் அவரது மடியில் அமர்ந்திருப்பேன். இப்படி இரண்டாம் வகுப்பிலிருந்து நான்காம் வகுப்பு வரை என்னை அன்பாக பாவித்த ஆளுமை அவர்.

           அவர்தான் இப்படி என்றால் அவரது மனைவி சகுந்தலா டீச்சருக்கு என்மீது அன்பு ஏராளம். எனது வாழ்நாளில் ஒரு வருடத்தை சேமித்தவர் அவர்தான். இதை விளக்க கிளைக்கதை ஒன்றும் அவசியம். எங்களது வீட்டில் அண்ணன் தம்பிகள் நான்கு பேர். நான்தான் கடைசியாக பிறந்து வரங்களையும், சாபங்களையும் ஒன்றாக பெற்றவன். எனக்கும் எனது மூன்றாவது அண்ணணுக்கும் வயது வித்தியாசம் இரண்டு. (நான்கு பெற்றாலும் சீரான இடைவெளியில்தான் பெற்றார்கள் எனது பெற்றோர்). அவன் கொஞ்சம் நோஞ்சான்... 6 வயதாகியும் பள்ளி செல்லும் அளவிற்கு உடல் தகுதி இல்லை என நினைத்ததால் அவனை வீட்டிலேயே அமர்த்தி விட்டார்கள். அவனுக்கு 8 வயதான போது எனக்கு வயது 5. அப்போது எனக்கு குண்டு பையா என்ற காரணப் பெயரும் இருந்தது. இதன்பொருட்டு அவனுக்கு சம்பளம் அளிக்கப்படாத பாதுகாவலானாக இருக்கவும், எனது சேட்டைகளில் இருந்து குறிப்பாக எனது அம்மா தப்பவும் என்னையும் பள்ளிக்கு அனுப்புவது என வீட்டில் முடிவாயிற்று.

              ஆதிதிராவிடர் நலத்துவக்கப்பள்ளி என்பது பள்ளியின் பெயர். திருச்சி மாவட்டம் துறையூர் வட்டத்தில் உள்ள கண்ணனூர் கிராமத்தில்தான் அப்பாவின் பணி நிமித்தமும், எங்களது படிப்பு நிமித்தவும் எங்களது சொந்த கிராமமான ஆதனூரில் இருந்து குடி பெயர்ந்திருந்தோம். அந்த பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் கோவிந்தனின் ஐடியாப்படி நானும் எனது அண்ணனும் இரட்டைக் குழந்தைகள் என பதிவேட்டில் குறிக்கப்பட்டு பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டோம். அப்போது எனது வலது கையைக் கொண்டு தலையைச் சுற்றி இடது காதைக் கூட என்னால் தொடமுடியாத நிலையில் இருந்தேன். எனினும் கொடுத்த கடமையை சிறப்பாக செய்ய வேண்டுமே! அண்ணனுக்கு பாதுகாவலனாகவும் இருக்க வேண்டிய கட்டாயம். ஒருமுறை எனது அண்ணணை அடித்த மற்றொரு சிறுவனை பாய்ந்து அடித்து பந்தாடி துவம்சம் செய்ததும் எனது புகழ் பரவ காரணமாமாயிற்று. சரி! அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

       ஒன்றாம் வகுப்பில் சகுந்தலா டீச்சர்தான் எனக்கு ஆசிரியர். அவர் சொல்லிக்கொடுத்து சமர்த்தாக படித்தேன். முதல் வகுப்பு முடித்து இரண்டாம் வகுப்பு போகும்போதுதான் நான் சகுந்தலா டீச்சரை நினைவு கூறும் சம்பவம் நடந்தது. தலைமை ஆசிரியாரிடம் சென்ற எனது அப்பா, "பையனுங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே வகுப்பில படிச்சா, பின்னாடி பிரச்சினை வரும். எனவே சின்னவனை மீண்டும் ஒன்னாவதிலேயே போட்டுடுங்க" என்று கோ¡¢க்கை வைத்தார். அதனை ஏற்றுக் கொண்ட கோவிந்தன் என்னை மீண்டும் ஒன்றாம் வகுப்பிலேயே அமர்த்த முடிவெடுத்தார். இந்த தகவல் சகுந்தலா டீச்சாரின் காதிற்கு போக நேராக தலைமை ஆசி¡¢யா¢ன் அறைக்கு சென்றார். "கனகராஜ் அருமையாக படிக்கிறான்(!?) மீண்டும் ஒன்னவாதில் போடக் கூடாது, அவனது அண்ணனை வேண்டுமென்றால் மீண்டும் ஒன்னாவதிலேயே போடலாம். மீறி கனகராஜை ஒன்னாவதில் போட்டால், நான் எனது வேலையை ராஜினாமா செய்து விடுவேன்" என்ற மிரட்டலையும் விடுத்திருக்கிறார். அதைக்கேட்ட தலைமை ஆசி¡¢யர் வேறு வழியின்றி என்னையும் எனது அண்ணன் குமாரையும் இரண்டாம் வகுப்பில் போட்டார். இப்படி ஒருஆசிரியராக இருந்து தனது கடைமையை நிறைவேற்றி சகுந்தலா டீச்சர் அதன்பிறகு எனது ஞாபக இடுக்குகளில் இல்லை.

           நான்காம் வகுப்பு வரை எனக்கு பாடம் எடுத்த அண்ணாவி வாத்தியார் அடிக்கடி விநோதமான கேள்விகளுடன் வருவார். ஒருமுறை மாணவர்களை வரிசையாக அழைத்து வவ்வால் என்று கரும்பலகையில் எழுத சொன்னார். அனைவரும் வவ்வால் என்றுதான் எழுதினோம். ஒரே ஒருவன் மட்டும் வௌவால் என்று எழுத பாராட்டு தெரிவித்தார். சில சமயம் எனக்கு பிடிக்காத பெண் மாணவிகளைப் பற்றி போட்டுக் கொடுத்தால், அவர்களுக்கு அடி சராமாரியாக விழும். உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்ணை முடியைப்பிடித்து 'கர கர'வென்று சுற்றி முதுகில் நன்றாக நான்கு அடி கொடுப்பது அண்ணாவியின் ஸ்டைல். மிகவும் தெளிவாகவும் அழகாகவும் பாடம் நடத்துவார். இப்படி எனது ஆரம்பக் கல்வி பருவத்தில் என்னால் மறக்க முடியாத அன்பை அழித்து, அறிவை ஊட்டியிதல் அண்ணாவி, சகுந்தலா டீச்சர் ஆகிய இருவாரின் பங்கு கணிசமானது.

         நான் 11-ம் வகுப்பு படிக்கும்போது என ஞாபகம். அம்மா என்னிடம் அந்த தகவலைக் கூறினார். "கனகரே! சகுந்தலா டீச்சர் மூளைக்காய்ச்சல் வந்து செத்துட்டாங்க! சாவுக்கு கூட போக முடியலடா! நேத்தே எரிச்சிட்டாஙகளாம்?" என்று கூறினார். அண்ணாவி இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் எங்களது சொந்த கிராமமான ஆதனூரில் உள்ள பள்ளிக்கு மாற்றலாகி சென்றிருந்தார். இடையில் ஒருமுறை அண்ணாவி சாரைப்பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. "இந்த வருடம் ரிட்டையர்டு ஆவப்போறேன்... வேலையை 60 வயசு வரை நீட்டிச்சு கலைஞர் ஒரு உத்தரவு போட்டா பரவாயில்லை என பெருமூச்சரிந்தபடி ஆசையை வெளியிட்டார். ( 2009-ம் ஆண்டு அது. (அப்போது கலைஞர்தான் முதலைமைச்சர்).

         வாழ்க்கை சக்கரம் சக ஆத்மாக்களைப் பற்றிய சிந்தனையின்றி சுழன்றது. 1999-ம் ஆண்டு சென்னைக்கு படிக்க வந்த நான் சென்னைவாசியாகவே மாறிவிட்டேன். அவ்வப்போது ஊருக்கு சென்று திரும்புவதோடு சரி. 3 வருடங்களுக்கு முன்பு ஒருமுறை மினிபஸ்ஸில் ஊர்திரும்பியபோதுதான் அண்ணாவி ஒரு ஊரில் சம்பந்தமில்லாது, நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். பிறகு விசாரித்தபோது மனைவியின் மரணத்திற்கு பிறகு, மகனும் சென்னையில் திருமணமாகி தங்கிவிட சாப்பாட்டுக்கு வழி இல்லாமல், முதுமையில் தனிமை நோய்த்தாக்கி தவிக்கிறார் என அறிந்தேன்.

       மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு நானும் எனது அண்ணனும் அண்ணாவி வாத்தியாரைத் தேடி அவரது சொந்த ஊரான திருத்தலையூருக்கு சென்றோம். பல்வேறு விசாரிப்புகளுக்கு பிறகு வீட்டைக் கண்டறிந்தோம். முதுமையின் துன்பம் அண்ணாவியின் முக்தில் தெரிந்தது. எங்களை யாரென்று அவருக்கு ஞாபகம் இல்லை. எங்களது அப்பாவின் பெயரை சொன்னதும் புரிந்து கொண்டு, "அய்யோ! நீங்களா? என கட்டிக் கொண்டார். வயசாயிடுச்சு ஒன்றும் ஞாபகம் இல்லை மன்னிச்சுங்கப்பா! வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்க சாப்பாடு கொடுக்க கூட முடியலயே! என் நெலம இப்படி ஆயிடுச்சே' என பதறித் தவித்தார். தனிமையைப் போக்க அவர் குடித்திருந்ததை பேசும்போது காற்றில் பரவிய வாடையில் இருந்து உணர முடிந்தது. "உங்க டீச்சர் செத்ததிலிருந்து சோத்துக்கே கஷ்டமாயிடுச்சு" என்று கண்கலங்கினார். அவர் பல வருடங்கள் வாழ்ந்த வீடே அவருக்கு அன்னியமாகியிருந்தது. இறுதியில் அவருடன் ஒரு தேநீர் அருந்தி விட்டு திரும்பினோம்.

          இளம்வயதில் எனது திறமையை அறிந்து உற்சாகமூட்டிய அண்ணாவியைப்போன்ற அற்புதமான ஆசிரியர்கள் தற்போது இருப்பார்களா? என்று தெரியவில்லை. இன்று ஆசிரியர் தினம், ஆனால் அவர் அதை அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை... வாழ்ந்து கழித்த வீட்டில் தனிமையில் போதையில் மூலையில் படுத்தபடி வாழ்வை நொந்தபடி இருக்கலாம். உன்னதங்கள் பல இப்படித்தான் ஆரவாரமின்றி மறைந்து போகின்றன. அடுத்தமுறை அவரைப் பார்க்கும்போது, சுவாரசிய தகவல்கள் அடங்கிய அவரது குறிப்பேட்டை என்ன செய்தார் என்று கேட்க வேண்டும்.

காமன்வெல்த் போட்டிகளை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டும்! - சேத்தன் பகத்

2010-09-02T00:44:00.000-07:00

கடந்த ஆகஸ்ட் 29-ம் தேதி Times of india சென்னைப் பதிப்பில் பிரபல ஆங்கில எழுத்தாளர் சேத்தன் பகத் (Chetan Bhagat) காமன்வெல்த் போட்டிகளை நாம் புறக்கணிக்க வேண்டும் என வேண்டுகோள் விடுக்கும் கட்டுரை வெளியாகி உள்ளது. தமிழ் வாசகர்களுக்கும் தேவையான கருத்துகள் அதில் இருந்ததால், அந்த ஆங்கில கட்டுரையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை அளிக்கிறேன். ஆங்கிலக் கட்டுரையின் பொருள் மாறாமல் தமிழுக்கென சில உவமைகளை மட்டும் சேர்த்திருக்கிறேன்.

2010- ம் வருடத்தின் மிகப்பெரிய கொள்ளையைக் கொண்டாடாதீர்கள்!

காமன்வெல்த் போட்டிகளில் ஊழல் எந்த அளவிற்கு புரையோடிப் போயுள்ளது என்பதை நான் விளக்கிக் கூறத் தேவையில்லை. ஏற்கனேவே தேவையான அளவு துவைத்துக் காயப்போட்டு விட்டனர். சுதந்திர இந்தியாவில் நடந்த மிகக் கேவலமான ஊழலாக இந்த காமன்வெல்த் போட்டி ஊழலைக் கூறலாம். மக்களின் பணத்தை திருடியது மட்டுமல்லாமல், எந்த வேலையையும் முழுமையாக முடிக்காமல் இருக்கிறார்கள். டெல்லி நகரம் முழுவதும் அங்கங்கே பள்ளம் தோண்டி வைத்திருக்கிறார்கள். இதனால்தான் காமன்வெல்த் போட்டியின் மையநோக்கும பாடலும், ரிங் டோனும் முடிவில்லாத டிரில்லிங் கருவி எழுப்பும் எரிச்சலூட்டும் ஒலியாகவே மக்களுக்கு கேட்கிறது. குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் பணிகள் முடிவடைகிறதோ இல்லையோ, போட்டிகள் முடிவடைந்தவுடன் மக்களின் நிலையைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்! தோண்டப்பட்ட சாலைகளும், மூடப்படாத சாக்கடைக் குழிகளும்தான் நடந்து முடிந்த மிகப்பெரிய பகல் கொள்ளையை நினைவுப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கப்போகின்றன.

விளக்கம் அளிப்பதில் இந்த அரசுக்கு முனைவர் பட்டமே வழங்கலாம். விசாரணை அறிக்கைகள், பொறுப்பற்ற கருத்துகள், தவறுக்கு பொறுப்பேற்காமல் ஒருவர் மற்றொருவரைக் கைக்காட்டி நகர்வது என போட்டிகள் முடியும்வரை இதே காட்சிகள்தான் அரங்கேறும். அதன்பிறகு மக்களும் இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்ததை மறந்து விடுவார்கள். நிறைவு விழாவில் திரைப்பட நடிகர்கள் கலந்து கொண்டு நடனமாடுவார்கள். நடத்தப்பட்ட கொள்ளைக்கு பரிகாரமாக மக்ளுக்கு அளிக்கப்படும் கலை விருந்தாக அது அமையும்.

இதற்கிடையில் இந்தியாவின் மதிப்பை காப்பாற்றுவோம் என்ற ரீதியில் பிரச்சாரங்கள் நடத்தப்பட்டு போட்டிகளுக்கு ஆதரவு திரட்டப்படும். இந்தியாவின் கவுரவம் ஊசலாட்டத்தில் இருப்பதால், மக்கள் அனைவரும் போட்டிக்கு ஆதவு கொடுக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுவார்கள். இந்திய இளைஞர்கள் மைதானங்களை நிரப்பி, போட்டியை உற்சாகப்படுத்தவும் வேண்டப்படுவார்கள். ஆனால் இந்த போட்டிகளை நாம் ஆதரித்தால், அது நாம் வாழ்நாளில் செய்கிற மிகப்பெரிய தவறாகவே அமையும். ஊழல் நிறைந்த அக்கறையற்ற இந்த அரசை அவமானப்படுத்த இதுவே பொன்னான வாய்ப்பு. இந்தியர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் வழிப்பறி செய்யபட்டுள்ளதால் எதிர்ப்பை பதிவு செய்ய இதுவே சரியான தருணம். அரசும் தங்களது பிம்பத்தை காப்பாற்ற பகீரத முயற்சிகளை எடுத்து வருகிறது. எனவே அவர்களை வசமாக பிடித்து மடக்க வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.

அவர்களை தண்டிக்க நாம் பின்பற்ற வேண்டிய வழிமுறை என்பது, நமது தேசப்பிதா காந்தியடிகள் அவர் காலத்தில் கடைப்பிடித்த வழிமுறைதான் - அதுதான் ஒத்துழையாமை. ஆம்! போட்டிகள் நடக்கும் இடத்திற்கு போகாதீர்கள்... தொலைக்காட்சியிலும் அதைப் பார்க்காதீர்கள்... இதைத்தான் நான் பல நாட்களுக்கு முன்பிருந்தே சொல்லி வருகிறேன். ஏமாற்றும் ஆட்டத்திற்கு நீங்கள் சியர் லீடராக இருக்க முடியாது. போதுமான அளவிற்கு இந்திய மக்களை தலையில் மிளகாய் அரைத்துவிட்டு, கொஞ்சம் புன்னகையையும் எதிர்பார்ப்பது கொஞ்சம் ஓவர்தான். அவர்கள் பாராளுமன்றத்திலிருந்து வெளிநடப்பு செய்ய முடியும் என்றால், நம்மால் மைதானங்களிலிருந்து வெளியேற முடியும்.

நமது நாட்டின் கவுரவத்தைக் காப்பாற்ற போட்டிகளுக்கு ஆதரவு அளிக்கக் கூடாதா? என்று சிலர் கேள்வி எழுப்பலாம். கவுரவம் என்றவுடன் எனக்கு ஒரு கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. நான் சிறுவனாக இருந்தபோது எனது பக்கத்து வீட்டில் கொடுமைக்கார கணவனும், அடிவாங்கி களைத்த மனைவியும் வசித்து வந்தார்கள். அந்தப்பெண் அடியினால் கிடைத்த காயங்களை அரிதாரம் பூசியும், மனதில் ஏற்பட்ட காயங்களை உள்ளேயும் புதைத்தும் வைத்திருந்தார். நாங்கள் எப்போது அவர்களது வீட்டிற்கு சென்றாலும், சந்தோசமான தம்பதிகளாகவே காட்டிக் கொள்வார்கள். எனக்கு எல்லாமே அவருதாங்க! என்று கணவனுக்கு அவ்வப்போது பாராட்டு பத்திரமும் அந்தப் பெண்மணி வழங்குவார். அந்தப்பெண் தனது கணவனின் உண்மையான கோடூர முகத்தை மற்றவர்களுக்கு ஏன் வெளிச்சம் போட்டு காட்டவில்லை? என்று எனது அம்மாவிடம் கேட்டேன். "சந்தோசமற்ற குடும்பமாக வெளியே காட்டிக் கொள்வது அவ்வளவு உசிதமாக இருக்காது" என்று எனது அம்மா பதிலளித்தார். அடிவாங்கி களைத்தாலும் அந்தப்பெண் தனது குடும்ப கவுரவத்தை காப்பாற்றுவதிலேயே குறியாக இருந்தார். நாளாக நாளாக காயங்கள் உடையும் எலும்புகளாக உருமாற்றம் பெற்றன. உடையும் எலும்புகள் உயிரைப் பறிக்கும் அளவிற்கு மாறின. இறுதியில் ஒருநாள் காவல்துறை கணவனையும், ஆம்புலன்ஸ் அந்த அப்பாவி பெண்ணையும் அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டு செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

ஆம்! இதுதான் இந்தியக் கலாச்சாரம். கவுரவம் என்பதை தவறாக புரிந்து கொண்டு, அவலங்களை மறைத்து எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கவே நாம் என்றும் முயல்கிறோம். காமன்வெல்த் போட்டிகளைப் பொறுத்தவரை, அதன் ஒருங்கிணைப்பாளர்களை கொடூரக்கார கணவன்களாகவும், இந்திய மக்களை அடிவாங்கி களைத்த மனைவியாகவும் கொள்ளலாம். ஆனால் நவீன இந்தியாவில் மனைவிகள் முன்பைப்போல எல்லா வலிகளையும் சகித்து கொண்டு அமைதியாக இருப்பதில்லை என்பதை உணர வேண்டும்.

கல்லூரி கூட்டமைப்புகள், பள்ளிகள் மற்றும் தனிநபர்கள், 'நாங்கள் போட்டிகளை ஆதரிக்க மாட்டோம்' என்ற தெளிவான நிலையை எடுக்க வேண்டும். காந்திஜி கூறியதைப்போல, ஆட்சியாளர்க்ள் நமக்கு அழுத்தம் கொடுக்க முடியுமே தவிர, நம்மை ஒத்துழைக்க வைக்க முடியாது. இந்தப்போட்டிக்கு விளம்பரத் தூதுவர்களாக, தங்களது பெயர்களை அளிக்கும் பிரபலங்கள், ஊழலை மறைக்க தாங்கள் உதவ வேண்டுமா? என்பதை ஒருமுறைக்கு இருமுறை சிந்திப்பது நல்லது. இது இந்திய மக்களின் தவறல்ல, ஏழைகளின் கோவணத்தைக் கூட யோசிக்காமல் கொள்ளையடித்துவிட்டு இப்போது அவமானப்பட்டிருக்கும் ஒரு கொள்ளைக்கூட்டத்தின் தவறு என்பதை வெளிநாட்டு ஊடகங்கள் படம்பிடித்து காட்ட வேண்டும். இந்தியாவால் ஒலிம்பிக்கில் பதக்கங்களை குவிக்க முடியாமல் போவதற்கு காரணம், திறமையான வீரர்கள் இல்லாமல் போவது அல்ல... இந்தியா தங்கப்பதக்கங்கள் வெல்வதைவிடன தங்களது சட்டைப்பாக்கெட் தங்கங்களால் நிரம்புவதை மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்டிருக்கும் விளையாட்டு அமைப்புகளின் பொறுப்பில் இருக்கும் நபர்கள்தான் காரணம் என்பதையும் சர்வதேச ஊடகங்கள் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

இந்த அரசு முழுமையான மெஜாரிட்டியுடன், ஸ்திரத் தன்மையுடன் ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்தது. இவர்கள் நினைத்திருந்தால் முன்னுதாரணமாக நேர்மையாக ஆட்சி செய்திருக்க முடியும். அதற்குப் பதிலாக விண்ணை எட்டும் விலைவாசியையும், புரையோடிப்போயிருக்கும் ஊழலையுமே இந்திய மக்களுக்கு பரிசாக அளித்துள்ளனர். அரசியல்வாதிகளே! நீங்கள் எங்களது இளைஞர்களுக்கு வாழும் உதாரணமாக (!?) இருக்கிறீர்கள். எதிர்க்கட்சிகளுக்கு ஆளுங்கட்சியின் தவறுகளை அறுவடை செய்ய நல்ல வாய்ப்பு உள்ளது. முதலில் அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒத்துப்போக வேண்டும். மதத்தையும் அரசியலையும் கலக்காமல், நேர்மையான கடின உழைப்பு கொண்ட தலைவர்களை அறிமுக்ப்படுத்த வேண்டும். அப்போதுதான் நல்லது நடக்க வாய்ப்புள்ளது.

இந்த அவமானங்களில் இருந்து வெளிவர ஆளும் கட்சிக்கு ஒரே வழிதான் இருக்கிறது. போட்டிகளை சிறப்பாக நடத்துவது என்பதல்ல அது... அதைப்பற்றி இனி யாரும் சட்டை செய்யப் போவதில்லை. இந்த ஊழலுக்கு காரணமானவர்கள் எந்த பதவியில் இருந்தாலும், எவ்வளவு பெரிய சக்தி படைத்தவர்களாக இருந்தாலும் தயவுதாட்சன்யமின்றி தண்டிக்கப்பட வேண்டும் அதுதான் ஒரே வழி. ஊழலை ஒழிக்க இதை ஒரு வாய்ப்பாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். இல்லையென்றால் டெல்லியில் தோண்டப்பட்டிருக்கும் பள்ளங்கள் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் அரசியலுக்கான சவக்குழியாக மாறிவிடும். இந்திய மக்கள் துன்பங்களைத் தாங்கிக் கொள்வதில் வல்லவர்கள், ஆனால் அவர்கள் வருத்தத்தின் உச்சத்திற்கு போனால் அதற்கு காரணமானவர்களை வருத்தமுற வைப்பதிலும் வல்லவர்கள். விரைவில் தவறுகளுக்கு பரிகாரம் தேடிக் கொள்ளுங்கள் இல்லையென்றால், மக்கள் உங்களைப் பார்த்து சொல்வார்கள்- உங்கள் ஆட்டம் முடிந்தது.

பின் குறிப்பு ; இந்தக் கட்டுரையின் மூல வடி வமான ஆங்கிலத்தில் படிக்க அருகில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள லிங்கை சொடுக்கவும். http://timesofindia.indiatimes.com/home/sunday-toi/all-that-matters/Please-dont-cheer-the-2010-loot-fest/articleshow/6453682.cms

பிரெஞ்சு திரைப்படங்கள் வரிசை - Gadjo dilo - படத்தின் விமர்சனம்!

2010-08-25T11:10:00.000-07:00

Gadjo dilo என்றொரு பிரெஞ்சு படம் எனக்கு பிடித்த படங்களின் முதல் வரிசையில் இருக்கிறது. படத்தின் தலைப்புக்கு ரோமானிய மொழியில் ஜிப்சி அல்லாதவன் என்று அர்த்தமாம். படத்தின் கதை கேட்பதற்கு சாதாரணமானது.நோரா லூகா என்னும்

நாட்டுப்புற பாடகியைத் (ஜிப்சி பாடகி) தேடி ரோமானிய நாட்டிக்குள் நுழையும் பிரெஞ்சு இளைஞனுக்கு ஏற்படும் அனுபவங்களே கதை.

சுற்றியும் பனிபடர்ந்த அத்துவான நிலப்பகுதியில் நிற்கும் ஸ்டெபான் என்னும் இளைஞனிலிருந்து தொடங்குகிறது படம். செத்துப்போன அப்பா விரும்பிக் கேட்ட பாடலுக்கு சொந்தமான நோரா லூகா என்ற பாடகியைத் தேடி ரோமானியாவுக்குள் நுழைகிறான் இளைஞன். இரவில் அவனது வழியில் குறுக்கிடுகிறார் இசிடார் என்னும் கிழவர். போதையின் உச்சத்தில் இருக்கும் அவரிடம் நோரா லூகா பற்றிக் கேட்க அவர், தனக்குத் தெரியுமென 'உதார்' விடுகிறார். இருவரின் சந்திப்பில் இருந்தே நமது விலா எலும்புகள் நோக ஆரம்பித்து விடுகின்றன. அவர் ஒன்று கேட்க இவரும், அவர் சொல்லும் பதிலுக்கு ஸ்டெபானின் பதில்களும் சிடுமூஞ்சிகளையும் சிரிக்க வைப்பவை. ஊருக்கு ஒதுக்குப் புறம் நாடோடிகளாக வசிக்கும் ஜிப்சி இன மக்களின் ஒரு குழுவிற்கு தலைவராக இருக்கும் இசிடார், ஸ்டெபானை அன்றிரவு தனது வீட்டில் அடைக்கலம் அளித்து தூங்க வைக்கிறார்.

அடுத்தநாள் காலையில் போதைத் தெளிந்து எழுந்து ஸ்டெபானைத் திருடன் என நினைத்து தாக்கப்போகும் காட்சி இருக்கிறதே விழுந்து விழுந்து சிரிக்க வைக்கும். உண்மை உணர்ந்து கிழவர் சமாதானம் ஆனாலும், யாரடா இந்த நாகரீக நல்லவன்? என நினைக்கும் அந்தக்குழு மக்கள் ஸ்டெபானை ஒதுக்குகிறார்கள். நாகரீக ஆசையில் நகரத்திற்கு சென்ற கணவன் மீதான வெறுப்பில் இருக்கும் சபீனா என்னும் அந்தக் குழு பெண், ஸ்டெபானுக்கான பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பாளராக வந்து சேர்கிறார். அந்த ஊரில் வசிப்பவர்கள் விழாக்களில் பாட்டுப்பாடி வயிற்றைக் கழுவுகிறார்கள். அவர்களுடன் சென்று நோரா லூகாவைத் தேடியபடி ஜிப்சி இசையைப் பதிவு செய்கிறான் ஸ்டெபான். அந்த இசையைக் கேட்க இங்கே சொடுக்கவும்....

ஸ்டேபானுக்கும், சபீனாக்கும் காதல் பூத்து காமத்தில் முடிகிற காட்சிகள் போலியற்ற இயல்பான வாழ்க்கைப் பதிவுகள். ஜெயிலுக்குப்போன இசிடாரின் மகன் திரும்பி வந்து மீண்டும் ஊர்க்காரர்களுடன் மோத, ஜிப்சி இன மக்களின் வாழ்விடம் கொளுத்தப்படுகிறது. இசிடாரின் மகனும் இதில் மரிக்க, வெறுப்பின் உச்சத்தில் பாடல்களை பதிவு செய்த கேசட்டுகளை உடைத்து விட்டு திரும்புகிறான் ஸ்டெபான். இதுதான் படத்தின் கதை...

படத்தின் கதையைக் கேட்டார் இதிலென்ன பெரிய பிரமாதம் என்று நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால் படத்தில் நமது இலக்கணங்களை மீறி காட்சிகள் நிறைய உண்டு.

நாகரிக சமூகம் இந்த உலகில் ஜிப்சி போன்ற நாடோடி மக்களை எப்படி நடத்துகிறது என்பதுதான் படத்தின் அடிப்படை நாதம். பேன்ட், சர்ட் போட்டிருக்கும் கோமாளிகள் என்றுமே வாழ்க்கையை போலித்தனங்கள் இல்லாது உண்மையான நாகரிகத்துடன் வாழ்கிற நரிக்குறவர்கள் போன்றவர்கள் மீது காட்டும் காழ்ப்புணர்ச்சிதான் படத்தின் அடிப்படை. இந்தப்ப்டத்தை இயக்கிய Tony Gatlif என்பவர் இசையமைப்பாளரும் கூட. மனதை உருக்கும் ஜிப்சி இசை படத்தின் பயணத்தை நம்மை அறிய விடாது. படம் பார்த்து முடித்தவுடன் யார் உண்மையான மனிதர்கள்? என்ற கேள்வி அனைவரது மனதிலும் எழும்.

சில காட்சிகள் பிரெஞ்சு இயக்குனர்களின் தைரியத்தைப் பறைசாற்றுபவை. ஒரு காட்சியில் போதையின் உச்சத்தில் இசிடார் சபீனாவை தனியாகக் கூட்டிச் சென்று, கலவிக் கொள்ள கெஞ்சுகிறார். சபீனா மறுத்து விடுகிறாள். நமது படங்களில் வயதான மனிதர்களின் காமத்தைப் பதிவு செய்ததில்லை. காமக்கொடூரனாக வில்லனாக காட்டுவார்கள் அல்லது நல்லவராக முற்றும் துறந்த முனிவராக காட்டுவார்கள். வாழ்க்கையில் கருப்புக்கும் வெள்ளைக்கும் மத்தியில் பழுப்பு என்ற ஒரு நிறம் இருப்பதை திரைப்படங்களில் பிரதிபலிப்பதில்லை. சித்திரம் பேசுதடி படத்தில் நாயகனின் நண்பராக வரும் அஜயன் பாலா குடித்து விட்டு ஒரு இடத்தில் நாயகி பாவனாவிடம் கேட்பார்... "நானும் அவனும் ஒன்னாத்தான் உன்னைப் பார்த்தோம் நான் கருப்பாக இருக்கறதாலேத்தான் அவனைப் புடிச்சுட்டே" என்று. இப்படி ஒரு காட்சியை தமிழ் சினிமாவில் பொதுவாக பார்ப்பது அரிது. நாயகினின் நண்பனும் ஆண்தான் என்பதை மறந்து விடுவார்கள். நாயகியின் தோழிக்கும் இப்படி ஒரு காட்சி யாராவது வைத்தால் பரவாயில்லை.

பொதுவாக பிரெஞ்சுப் படங்கள் என்றுமே எனது ஆதர்சமாக இருப்பவை. ஹாலிவுட் படங்கள் அன்று முதல் இன்று வரை ஒரு பார்முலாக்குள் அடங்கி கிடக்க, பிரெஞ்சுப் படங்கள் தொட்ட விஷயங்கள் ஏராளம். அதில் ஒரு சாம்பிள் இந்தப் படம்.

அந்தோணிமுத்து இறந்து விட்டார்!

2010-08-24T22:41:00.000-07:00

அந்தோணிமுத்து இறந்து விட்டார் என்ற தகவல் அதிர்ச்சியாகத்தான் உள்ளது. கூடுதல் தகவல்களைப் அறிய இந்த இணைப்பை சொடுக்கவும்.
http://nsureshchennai.blogspot.com/

தனது வாழ்க்கை துன்பத்தின் மறுபதிப்பாக இருந்தாலும் மற்றவர்களுக்கு வாழ்வில் நம்பிக்கையும், அன்பையும் போதித்த அந்தோணிமுத்துவுக்கு மரணம் கண்டிப்பாக விடுதலையை தந்திருக்கிறது. அவரைப்பற்றி நான் ஒரு 25 நிமிட ஆவணப்படம் கலைஞர் செய்திகள் தொலைக்காட்சிக்காக எடுத்திருந்தேன். ஒளிபரப்பான வீடியோ பதிவைக் கேட்டிருந்தார் கடைசிவரை என்னால் தரமுடியவில்லை. ஒளிபரப்பான பதிவை அலுவலகத்தில் இருந்து பெற முயற்சி எடுக்க இருக்கிறே ன் . என்னை தொடர்பு கொள்ள 9962584171.

நான் மகான் அல்ல - கொஞ்சம் சிரிப்பு... கொஞ்சம் வெறுப்பு!

2010-08-21T09:50:00.000-07:00

கார்த்திக்கு இவ்வளவு பெரிய ஓப்பனிங் இருக்குமென எனக்கு தெரியாமல் போய்விட்டது. சங்கம், அபிராமி, தேவி பேரடைஸ் போன்ற பல திரையரங்குகளும் ஹவுஸ்புல் போர்டு மாட்ட, இறுதியில் ஆல்பர்ட் தியேட்டரில் கடைசியாக இருந்த 3 டிக்கெட்டில் ஒன்று கிடைத்தது. நான் கார்த்தியின் ரசிகன் இல்லை என்றாலும், வெண்ணிலா கபடிக்குழுவின் இயக்குநர் சுசீந்திரனின் அடுத்த படம் என்பதற்காகத்தான் பார்க்க விரும்பினேன்.
கல்லூரிமாணவர்கள் நால்வர் போதையின் பிடியில் மிதப்பதும், sexual starvation காரணமாக, கடற்கரையில் தனியாக உல்லாசம் அனுபவிக்கும் ஜோடிகளை அடித்து உதைத்து காதலியைத் தூக்கி கற்பழிக்கும் காட்சியுடன் படம் தண்டுவடத்தை ஜில்லிட வைத்தபடி தொடங்குகிறது.

அதன்பிறகு கார்த்தியின் அறிமுகம், பாடல், காதல் என படம் தொடக்கத்தில் கொஞ்சம் கொட்டாவி... இந்த படத்திலும் சமீப காலமாக தமிழ் சினிமாவில் அக்மார்க் நல்லவராக, பண்பாளனாக, அன்பாளராக வரும் அப்பா பாத்திரம் இருக்கிறது. மகன் வேலைக்கு போகாமல் இருப்பதைப் பற்றி கவலைப்படாத குடும்பமாம்... வீட்டில் யாரும் எதுவும் சொல்ல மாட்டார்களாம்... முடியல. காதல் நிறைவேற ஆறுமாதத்திற்குள் வேலைக்குப் போக வேண்டிய கட்டாயத்தில் லோன் கலெக்ஷன் ஏஜென்ட்டாக, அக்கம் பக்கம், உற்றார் உறவினர் என பார்த்துக்கோ நானும் வேலைக்குப் போறேன் என செல்லும் கார்த்தி, டெர்ரர் முகத்தை காட்டி கடனை வசூலிக்காமல், பஞ்சு மனதுடன் கடன்காரன் வீட்டில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு லாலிபப் வாங்கி கொடுத்து திரும்பும்போது தியேட்டரில் சிரிப்பலை. இந்த காட்சியில் ஒரு subtext இருந்தது எனக்கு பு¡¢ந்தது எத்தனை பேருக்கு புரிந்தது என தெரியவில்லை. மகளின் மனதில் இருந்து கார்த்தியை மிரட்டி விரட்ட, காஜல் அகர்வாலின் அப்பா (பிரபல வழக்கறிஞர்) ரவுடி குட்டி நடேசனிடம் அறிமுகம் செய்கிறார். நாம் பலத்த எதிர்பார்ப்புடன் சீட்டில் நுனியில் அமர்ந்தபடி அடுத்த காட்சிக்காக காத்திருக்க, கார்த்தி குட்டி நடேசனின் பழைய வீர தீர கதைகளை சொல்லி மனதில் இடம் பிடிப்பது மிகையற்ற காமெடித் திருப்பம். இங்கும் ஒரு subtext இருந்தது.

இறுதியில் நம்மை அறியாமலேயே நமக்கு எதிரிகள் உருவாகும் காலம் இது. மனப்பிறழ்வுகளும் கொடூர எண்ணங்களும் படைத்த மனிதர்கள் நம்மைச் சுற்றி இருக்கிறார்கள் என்பதை வில்லன்கள் வடிவில் காட்டி இருப்பது அதிர்ச்சி. தற்போது கல்லூரி மாணவர்கள் கொலை கொள்ளைகளில் ஈடுபடுவது அன்றாட செய்திகள் ஆகிவிட்டதால், வில்லன்கள் பற்றிய காட்சிகளில் மிகை இருந்தாலும் அதிலிருந்த உண்மை முகத்தில் அடித்தது. நன்பணுக்கு திருமணம் செய்ய காதலியைத் தூக்கி வந்து, காம வெறியில் இருவரையும் கொலைசெய்து, துண்டு துண்டாக வெட்டி வீசுகிறார்கள். கடத்தி வர பயன்படுத்திய கால் டாக்ஸி டிரைவரான கார்த்தியின் அப்பாவின் மூலம் உண்மை தெரிந்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் அவரைக் கொல்ல முயற்சித்து, அயிட்டங்காரன் ஒருவனின் மூலம் திட்டமிட்டு கச்சிதமாக நிறைவேற்றுகிறார்கள். பிறகு கொலையாளிகளை கண்டறிந்து கார்த்தி துவம்சம் செய்கிறார். இவையெல்லாம் வழக்கமான தமிழ்பட காட்சிகள். கிளைமாக்ஸ் லாஜிக் இன்றி இருந்தாலும் அதிரடியான சண்டைக்காட்சியுடன் முடிகிறது. கொலையாளிகளைப் புதைத்து விட்டு திரும்பும், கார்த்தி சொல்லாது போன வசனம்தான் படத்தின் தலைப்பு - நான் மகான் அல்ல.

வில்லன்களாக சைக்கோ பாத்திரத்தில் வரும் இருவர் மிரட்டுகின்றனர். பம்பைத்தலையுடன் வரும் ஒருவரது நடிப்பு அப்பப்பா! அவ்வளவு யதார்த்தம். கார்த்தி வழக்கம்போல் நடித்திருக்கிறார். கார்த்தியின் நண்பர்களும், காஜல் அகர்வாலும் அப்படியே பொருந்திப் போகிறார்கள். மற்ற சிறு சிறு பாத்திரங்களும் சரியான தேர்வு.

இந்தப்படத்தின் ஹீரோ என்றால் அது இயக்குநர்தான். படத்தின் திரைக்கதைதான் படத்தின் பலம். படம் முழுதும் வரும் முரண்நகை பார்த்து சலித்த காட்சிகளையும் கூட ரசிக்க வைக்கிறது. அடுத்து படத்தில் வரும் வசனங்கள், ஒரு காட்சியில் கார்த்தியின் அப்பாவிடம் காஜல் அகர்வால் காதல் மயக்கத்தில், " என்னோட அப்பாவோட ஜூவா (கார்த்தி) என்னை நல்லா பார்த்துக்குவான்னு நம்புறேன்" என்கிறார். அதற்கு ஜீவாவின் அப்பா, "23 வருடங்கள் வாழ்ந்துட்டு சொல்லுமா நான் அப்போது ஒத்துக்கிறேன்... நானும் ஒரு பொண்ணை வளர்க்கிறேன்" என்கிறார். இப்படி பாஸ்கர் சக்தியின் எழுத்து பல இடங்களில் அறிவுஜீவித்தனம் இன்றி ஈர்க்கிறது.

பாடல், இசைப் பற்றி எனக்கு அவ்வளவு ஞானமில்லை. எனினும் கார்த்தியின் அப்பா இறந்தவுட்ன வரும் பாடல் வரிகள் கண்களை பனிக்க வைக்கின்றன. "கடவுள் இல்லை என்று தெரிந்தும் கோயில் எதற்கு?" என்பது பாடலின் முதல் வரி . நாத்திகமும், தத்துவமும் கலந்து அடிக்க நா.முத்துகுமாருக்கா சொல்லித்தர வேண்டும். பின்னனி இசையை நான் சரியாக கவனிக்கவில்லை. இனி ஒருமுறை பார்த்துதான் சொல்ல வேண்டும். பாடல்கள் அனைத்தும் ஏற்கனவே ஹிட். ஒளிப்பதிவு மதி... காதல் காட்சிகளில் மென்மையான லைட்டிங்கில் நம்மையும் ரொமான்டிக் மூடுக்கு மாற்றுகிறார். இறுதி சண்டைக்காட்சியில் கேமராவின் கோணங்கள் சண்டையின் உக்கிரத்தை பாதுகாக்கிறது. சிதிலமடைந்த வீடுகளுக்கு மத்தியில் கிளைமாக்ஸ் சண்டை நடக்கிறது. கலை இயக்குநர்கள் அதை நிஜமான இடம்போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்துகிறார்கள். ஒருமுறை மட்டுமே பார்த்திருப்பதால் படத்தின் எடிட்டிங் பற்றியும் கருத்தில்லை.

படம் பார்த்து ஒருநாள் கழிந்தாலும்... அதில் subtext-ஆக கூறப்பட்டிருந்த சில விஷயங்கள் இன்னும் மனதைக் குடைகிறது.

வம்சம் - பார்க்க வேண்டிய படம்

2010-08-13T13:50:00.000-07:00

முதல் படம் வெற்றி என்பது கூட பெரிய விஷயமில்லை... இரண்டாவது படம்தான் ஒரு இயக்குநரின் திறமையை சோதிக்கும் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் எதிர்பார்த்ததைப் போலவே பாண்டிராஜ் தனது இரண்டாவது படத்திலும் அசத்தி இருக்கிறார். தமிழில் யாரும் தொடாத கதை ( ஒரு பிரேசில் படமும், ஸ்பானிஷ் படமும் இதேப்போன்ற கதைக்கருவுடன் பார்த்ததாக ஞாபகம்) சுவாரசியான திரைக்கதை, யதார்த்தமான பாத்திரங்கள் (ஹீரோவைத்தவிர), உறுத்தாத எடிட்டிங், காட்சிகளின் உணர்வை நமக்குள் உண்டாக்கும் பின்னணி இசை, நம்மை குலுங்கவும், குதிக்கவும் செய்யும் வசனங்கள், காட்சிப்படுத்திய மிகையற்ற ஒளிப்பதிவு என படம் அற்புதமான அனுபவத்தைத் தந்தது.

சுனைனா, கஞ்சா கருப்பு, சீனுத்தேவர் என பலரது நடிப்பும் தமிழக கிராமத்தில் வாழ்ந்த, வாழ்கிற மனிதர்களை அப்படியே காட்டுகின்றன. படத்தை முழுமையாக ரசிக்க மீண்டும் சிலமுறைப் பார்க்க உறுதியேற்றுள்ளேன்.

டாஸ்மாக் 'குடி'மக்களுக்கு கார்ல் மார்க்ஸ் கடிதம்...

2010-08-04T20:23:00.000-07:00

அன்புள்ள டாஸ்மாக் தமிழ்க்'குடி' பெருமக்களுக்கு தோழர் கார்ல் மார்க்ஸ் கல்லறையில் இருந்து எழுதும் மடல்,

நான் பல வருடங்கள் வறுமையில் உழன்று, ஆழித்துயர் கொண்டு கண்டறிந்த கம்யூனிஸ கொள்கைகளை நான் பிறந்த நாடான ஜெர்மனியில் கூட மருந்துக்கும் பயன்படுத்துவதில்லை. ஏன்? அனைவரின் கனவு தேசமாக இருந்த சோவியத் யூனியன் கூட சிதறுண்டு போய் விட்டது. ஆனால் உலகின் மறுபக்கத்தில் இருக்கும் நீங்கள் எனது கொள்கைகளை பின்பற்றி வருவதைக் அறிந்து கல்லறையில் இருந்த எனது உடல் சிலிர்த்து விட்டது. கம்யூனிஸம் என்ற வார்த்தையே டாஸ்மாக் ரசிகர்கள் உங்களில் சிலருக்கு புதிதாக இருக்கலாம். ஆனால் கம்யூனிஸம் என்ற வார்த்தை வினைச்சொல் என்பதால் அதை அறிவதை விட செயல்வடிவமாக இருப்பதுதான் முக்கியம். ஆகையால், நீங்களும் ஒரு காம்ரேடுதான் என்பதற்கான காரணங்களைக் அடுக்குகிறேன் கேளுங்கள்.

1. டாஸ்மாக் பாரில் நுழைந்தவுடன் யாரும் யாருடைய sidedish-க்கும் சொந்தம் கொண்டாடுவதில்லையாமே?. தனிச்சொத்துடைமை என்ற பிரச்சினை அங்கு இல்லை. எவர் தட்டிலும் இருக்கும் உணவுப்பதார்த்தங்களை யாரும் எடுத்து திங்கலாம் என்ற அறிவிக்கப்படாத சட்டம் இருப்பதை அறிந்து எனக்கு ஆச்சர்யம் பிடிபடவில்லை. 1990-களில் ஏற்பட்ட உலகமயமாக்களுக்குப் பிறகு மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் போட்டியாகக் கருதி உணவிற்கு சண்டைப்போட்டுக் கொண்டிருக்கும் சூழலில் உங்களது இந்த மனப்பான்மை எனது மனதில் நம்பிக்கைக் கீற்றை ஒளிவிட வைத்துள்ளது.

2. பணக்காரன், ஏழை என அனைவரும் பாகுபாடின்றி பொதுக்கழிப்பிடத்தை விட கேவலமான நாற்றமெடுத்த பாரில்தான் நின்றபடியோ, அமர்ந்தோ மது குடிக்கிறீர்கள் (சமத்துவம்). போதை ஏறியவுடன் ஒருவரின் பிரச்சினையை மற்றவருடன் பகிர்ந்து கொண்டு ஆரத்தழுவிக் கொள்கிறீர்கள். சகோதரத்துவம் என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தமே அங்கு வந்தால் பார்க்க முடிகிறது.

3. ஒரு குவாட்டர் வாங்கி அதை சமமாய் பகிர்ந்து கொள்வதில் உங்களது நேர்மை இருக்கிறதே அப்பப்பா! நினைக்கவே மெய் சிலிர்க்கிறது. ஒரு சொட்டு மது கூட யாருக்கும் கூடவோ குறையவே கூடாது என்ற எண்ணத்தில் நீங்கள் அளந்து, அளந்து ஊற்றும் அழகு இருக்கிறதே அந்த அழகைக் காண கண்கள் கோடி வேண்டும். யாரையும் ஏமாற்றாமல், அடுத்தவருக்கு உரிமையான பொருளின் மீது ஆசைப்படாமல் இருப்பதும் கம்யூனிஸம்தானே?

4. ஆண்பெண் சமம் என்பது ஏட்டளவில் இருந்து வரும் சூழலில் டாஸ்மாக் கடைகளில் அவை அனிச்சையாக கடைப்பிடக்கப்படுவதை கேள்விப்பட்டு சந்தோசம் அடைந்தேன். சில சமயம் ஆண்களைப் போல பெண்களும் குடித்துவிட்டு கடை வாசலில் சாஷ்டாங்கமாக பள்ளிக்கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது. இதுவும் கம்யூனிஸ தந்தையான எனக்கு மிகுந்த சந்தோசம் அளிக்கிறது.

5. அரசே அனைத்து துறைகளையும் ஏற்று நடத்த வேண்டும் என்பதுதான் எனது கொள்கையின் அடிப்படையே! அதற்கு ஏற்ப அரசே டாஸ்மாக் கடைகளை ஏற்று நடத்துகிறது என்பது எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் விஷயம். உங்களது ஆதரவோடு வருடத்திற்கு15 ஆயிரம் கோடி அளவிற்கு அரசுக்கு வருமானம் கிடைப்பது பொருளாதார ரீதியாகவும் எனது கொள்கையின் வெற்றியைக் காட்டுகிறது.

6. புரட்சிசெய்! புரட்சிசெய்! என்று எனது தத்துவங்கள் காட்டுக் கத்து கத்தினாலும் புரட்சி என்ற வார்த்தையை வழிப்பிள்ளையாருக்கு உடைக்கப்பட்ட தேங்காயைப்போன்று காமெடியாக அனைவரும் எடுத்து பயன்படுத்துவது எனது மனதை பல வருடங்களாக அறுத்துக்கொண்டிருக்கும் விஷயம். ஆனால் நீங்கள் எந்த ஒரு தத்துவ பின்புலமும் இல்லாமல், பொருள்முதல்வாதம் என்றால் என்னவென்று தெரியாமல், பூர்சுவா என்றால் யாரென்று அறியாமலே 'பார்'களில் அரசாங்கத்தை எதிர்த்து அசால்ட்டாக பேசி வருவது பரட்சிப் பட்டுபோகவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. உங்களது அரசியல் வேட்கையை வளரவிட்டால் எங்கு புரட்சி வெடித்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் அனைத்து பார்களிலும், 'தயவு செய்து இங்கு அரசியல் பேசாதீர்கள்' என்று அறிவிப்பு பலகை வைக்குமளவிற்கு உங்களது வேகம் இருப்பதைக் கண்டு புரட்சி ஓங்குக என்ற குரல் எனது கல்லரையிலிழுந்து அடிக்கடி எழுந்து அடங்குகிறது.

இப்படி சோஷலிச கொள்கைகளை வாழ்க்கை முறையாக நீங்கள் கடைப்பிடித்து வருவது எனது சந்தோசம் அளித்தாலும், டாஷ்மாக்கில் இருந்து வெளியே வந்தவுடன் உங்களது புரட்சித் தாகம் பட்டு விடுவதாக அறிந்து கொஞ்சம் வருத்தம் மேலிடுகிறது. எனினும் கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்புதான் ஒருநாள் பெரும் தீயாக உருவெடுக்கும், அப்படி உங்களது டாஸ்மாக் புரட்சி பெரும் புரட்சியாக வெடிக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் உங்களது தோழன் கார்ல் மார்க்ஸ்...

மதராசப்பட்டிணம் - எனக்கு ஏன் உற்சாகமூட்டவில்லை?

2010-07-24T22:40:00.000-07:00

சென்னையின் வரலாறு மீது என்றுமே எனக்கு ஒரு காதல் உண்டு. பழைய கட்டிடங்கள், ஆறுகள், இடங்களின் பெயர்கள் பல சுவாரசியங்கள் நிரம்பியது சென்னையின் வரலாறு. இந்திய சுதந்திரத்திற்கு முன்பு இருந்த சென்னையை மையமாகக் கொண்டு திரைப்படம் என்றவுடன், படத்திற்கான அறிவிப்பு வந்த நாளில் இருந்தே ஆர்வம் எனக்குள் பிடிபடவில்லை. படத்திற்கான விளம்பரங்கள் வந்தபோது எனது ஆர்வம் மேலும் அதிகா¢த்தது. ஆனால் படம் பார்த்த போது மொத்தமும் பட்டுப்போனது.

தனது அந்திமக் காலத்தில் சென்னைக்கு வரும் லண்டன் சீமாட்டியிலிருந்து படம் தொடங்குகிறது. சுதந்திரத்திற்கு முன்பு இங்கு கவர்னராக இருந்தவா¢ன் மகள் தனது காதலனைத் தேடி வருகிறார். கையில் 1947-ம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். நிகழ்காலமும், இறந்த காலமும் வந்து வந்து செல்லும்படியான திரைக்கதை, பழைய சென்னை, ஆங்கிலப் பெண்ணுடனான காதல் என சுவாரசியப்படுத்துவதற்கான காரணிகள் பல இருந்தும் படம் மிகவும் தட்டையாகப் போகிறது.

ஒரு ஆங்கில சீமாட்டிக்கும், சென்னை வண்ணாரப்பேட்டையில் வசிக்கும் ஏழை வண்ணானுக்கும் இடையே ஏற்படும் காதலுக்கான காரணங்கள் வழக்கமான சினிமாத்தனமான பாணியில் இருக்கின்றன. நாயகன் ஓடிச்சென்று கா¡¢ல் அடிபடவிருந்த கழுதையைக் காப்பாற்றுகிறான், கர்லான் கட்டையைக் கொண்டு உடற்பயிற்சி செய்கிறார்.... அவ்வளவுதான் உடனே சீமாட்டியின் மனதில் காதல் அரும்பி விடுகிறது. குறைந்தபட்சம் நாயகி லண்டன் பிராணிகள் வதை எதிர்ப்பு அமைப்பில் இருப்பவர் என்று ஒரு காட்சி வைத்திருந்தாலாவது, காதலுக்கு காரணம் இருந்திருக்கும். அதன்பிறகு காதல் வளர்வதற்கான காட்சிகளிலும் அழுத்தம் இல்லை. ஏழை வண்ணானுக்கு இங்கிலீஷ்கா¡¢ மீது வரும் மோகம் பற்றி எனக்கு கேள்விகள் இல்லை. எவ்வளவு அறிவு ¡£தியாக படித்தாலும் வெள்ளைத்தோல் பெண்களின் மீதான மோகம் நம்மை விட்டுப் போகாததிற்குக் நமது ஜீன்களைத்தான் குற்றம் சொல்ல வேண்டும். வழக்கமான ஆங்கிலேய வில்லன் அதிகா¡¢... புரட்சிக்குழு... என அரதப்பழசான ஒரே மாதி¡¢யான கதை எனக்கு சலிப்பூட்டியது.

பழைய சென்னையின் சில பகுதிகளான சென்ட்ரல் ரெயில் நிலையம், கூவம், மவுண்ட் ரோடு ( அண்ணா சாலை) போன்ற பகுதிகளை மீள் உருவாக்கம் செய்தது போன்ற கலை இயக்கம் படத்தின் மிகப்பொ¢ய பலம். எனது கணிப்பையும் மீறி படம் வெற்றிபெற்றதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

வழக்க்மபோல ஹெனிபா தனக்கான பாத்திரத்தை மிகவும் சிறப்பாக செய்திருந்தார். சதாசர்வ நேரமும் மனைவியோடு சல்லாபித்திருக்கும் வாத்தியார், நாயகனும் நாயகியும் கூவத்தில் காதல் செய்வதைக் கண்டு குழப்பத்துடன் தினமும் கடந்து செல்லும் பொ¢யவர், தற்போதைய சென்னையில் இங்கிலீஸ் பாட்டியை ஏமாற்றும் கைடு போன்ற சில பாத்திரங்கள் போற போக்கில் சுவாரசியமூட்டுகின்றன. ஆர்யா & கோ ஆங்கிலம் கற்கும் காட்சி, புகைப்படத்திற்கு அசையாமல் போஸ் கொடுக்கும் ஹெனிபா போன்ற சில இடங்களில் சி¡¢ப்புகள் உண்டு. கிளைக்காடசிகள் முதல் படத்திற்கான 'அட' போட வைக்கும் விளம்பரங்கள் வரை கவனம் செலுத்திய இயக்குநர் மையக் கதையிலும் காட்சி அமைப்பிலும் கோட்டை விட்டு விட்டார் என்பது எனது கருத்து. இதனால்தான் நாயகனும் நாயகியும் பி¡¢யும்போது நமக்கு எந்த ஒரு வருத்தமும் ஏற்படவில்லை.

இந்தப் படத்தின் மீதி விமர்சனம் விரைவில் பதிவேற்றப்படும்.

ச்சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும்!

2010-07-13T21:00:00.000-07:00

உதிர்ந்தும் பொறுக்கமுடியாது போனநாவல் பழமெல்லாம் புழுவாயிருக்கும்

புழுக்கடித்து முள்விடுத்தோடிய
மீன்களெல்லாம் சிறியதாயிருக்கும்

நீர்விட்டு பிடுங்கியும் மண்ணுள் பதுங்கிய
கடலைகள் எல்லாம் சொத்தையாயிருக்கும்

அம்மா எனக்கூட்டிய சோறுவிடுத்து
அண்ணனுக்கு ஊட்டியதெல்லாம் உப்பதிகமாயிருக்கும்.

சூரைத்தேங்காயில் நான் பொறுக்காதவையெல்லாம்
சாக்கடையில் விழுந்திருக்கும்...

அம்மாவின் அவர்!

2010-07-13T20:57:00.000-07:00

எதெற்கெடு அம்மா வேணும்
அப்பாவிற்கு
சகலவிதமான பசி தீர்க்க
கை கால் பிடித்து விட
வைகறையில் எழுப்ப
உதைத்து வசைபாடி
கோபம் தணிக்க
என எதெற்கெடுத்தாலும்...

எதற்கும் தேவையில்லை அப்பா
அம்மாவிற்கு
விடியலில் வாசல் தெளித்து
கோலம் போட
சுள்ளி பொறுக்கி சோறு சமைக்க
எனக்கு நிலாச்சோறூட்ட
இரவுமட்டுமறிய அழ
இப்படி எதற்கும்...

எனினும் அம்மா சொல்கிறாள்...
"எனக்கெல்லாமே அவருதாங்க"

பின் குறிப்பு;
24.12.2001 -ம் தேதியிட்ட குமுதம் இதழின் 83-ம் பக்கத்தில் வெளியான கவிதை இது .

இடம் பெயர்தல்

2010-06-28T23:53:00.000-07:00

சீரான இடைவெளியில்

ஒன்றன்பின் ஒன்றாக

மண்ணில் வீழ்கின்றன பூக்கள்

எனக்கும் கிடைக்குமா

இவ்வளவு அழகான மரணம்...?

பிடித்த கவிதைகள்

2010-06-28T23:29:00.000-07:00

வற்றிப்போவதாய் இருந்தாலும்

இந்த மீனுக்கு

ஓடை போதும்

உனது கண்ணாடித்தொட்டியில் போய்

நீயிரு!

(எழுதியவர் - கவிஞர் பச்சியப்பன்.)

எனக்குள் ஒரு காடு இருந்தது

சில மிருகங்களும் இருந்தன

வேட்டையாடத் தெரியவில்லை

கடைசியில் காட்டையே அழிக்க

வேண்டியதாயிற்று.

எல்லாம் எட்டிவிடும் தூரத்தில்தான்

நடுவில் சில

எச்சில் பருக்கைகள்.

(எழுதியவர் - கல்யாண்ஜி)

என்னைக் குறிக்கும்

நான் என்பதை

மிகச்சிறியதாய் உணர்கிறேன்

பொறுத்திரு எனக்குள் ஒருவன்

வெடித்துக் கிளம்பக் காத்திருக்கிறான்!

(எழுதியது யாரென ஞாபகமில்லை)

எனது கல்லூரி காலத்துக் கவிதைகள்

2010-06-28T22:11:00.000-07:00

அறுந்த கிளை

உதிர்ந்த இலை

மூதி நான்...

இது நானல்ல

எவரோ யாரோ தெரியவில்லை.

இவ்வுலகமும் எனதல்ல

யாருக்கோ எவருக்கோ.

எங்கேயோ இருக்கிறேன் நான்

எனக்கு தெரியாமல் எனது உலகமும்.

2010-06-24T00:17:00.000-07:00

அன்புள்ள என்னத்துக்கு?

கடுதாசி அம்மாவுக்கு!